Domagalski Zbigniew

Zbigniew Domagalski, mężczyzna o twarzy pooranej życiem, lecz z iskierką nadziei w głębi oczu, wpatrywał się często w szary, odległy horyzont, marząc o wolności, o powrocie do normalności. Jego dłonie, zniszczone ciężką pracą, potrafiły jednak z niezwykłą precyzją tworzyć małe, drewniane figurki, symbole utraconych marzeń, cichych obietnic. Czas spędzony w odosobnieniu, w murach, które stały się jego światem, nauczył go pokory, refleksji nad każdym wyborem, nad jego konsekwencjami, nad kruchością ludzkiego losu, nad wartością każdej chwili, każdego uśmiechu. Mimo przeszłości, wciąż wierzył w dobro, w możliwość odkupienia, w siłę ludzkiego ducha, w nowe początki.

Z******* D********** m******** o t***** p******* ż****** l*** z i******* n****** w g**** o**** w******** s** c***** w s***** o****** h******** m***** o w******** o p******* d* n*********** J*** d****** z********* c***** p***** p******** j***** z n******** p******* t****** m**** d******** f******* s*...