Dominiczak Andrzej

Kajetan, mężczyzna o siwych włosach i oczach pełnych wspomnień, często spędzał wieczory, przeglądając stare fotografie, szukając twarzy, którą pamiętał z dawnych lat. Jego serce biło mocniej na myśl o Andrzeju Dominiczaku, szkolnym koledze, z którym dzielił ławkę i mnóstwo sekretów. Czas rozdzielił ich drogi, lecz Kajetan wierzył, że prawdziwa przyjaźń przetrwa próbę lat, pokonując wszelkie odległości, wszelkie zapomnienie. Marzył o ponownym spotkaniu, o rozmowie, która cofnęłaby ich do beztroskich dni młodości, pełnych śmiechu, marzeń, wspólnych psot, prawdziwej radości.