Dro Marek

Marek, wysoki mężczyzna o melancholijnym spojrzeniu, zawsze sprawiał wrażenie zamyślonego, jego twarz naznaczona była subtelnymi zmarszczkami, świadectwem przeżytych historii. Ubrany zazwyczaj w tweedową marynarkę, popielate spodnie, sprawiał wrażenie człowieka z innej epoki, jego ruchy były powolne, przemyślane. Miał zwyczaj noszenia ze sobą starej, skórzanej torby, której zawartość pozostawała tajemnicą, Marek budził ciekawość, intrygował swoją enigmatyczną osobowością, pozostawiając po sobie aurę niedopowiedzenia. Często widywano go spacerującego samotnie brzegiem morza, zamyślonego, jakby szukał odpowiedzi na pytania, które tylko on sam znał.