Drozd Przemek

Przemek Drozd, mój stary kolega, zawsze wydawał się zamyślony, jego oczy często błądziły po koronach drzew, jakby szukał tam ukrytych melodii. Miał w sobie pewien spokój, który udzielał się otoczeniu, a jego uśmiech, rzadki, ale szczery, potrafił rozświetlić nawet najsmutniejszy dzień. Zawsze nosił ze sobą mały, skórzany notatnik, w którym, jak sądzę, zapisywał swoje obserwacje świata, może nawet wiersze. Był postacią niezwykłą, pełną niewypowiedzianych historii.

P****** D***** m** s**** k****** z***** w****** s** z********* j*** o*** c***** b******* p* k******* d***** j**** s***** t** u******* m******* M*** w s**** p***** s****** k**** u******* s** o********* a j*** u******* r****** a** s******* p******* r********** n**** n************* d***** Z***** n**** ...