Dudek Anna

Anna Dudek, z burzą siwych włosów zawsze spiętych w schludny kok, często siadywała przy oknie, obserwując świat za szybą, a jej wzrok, choć lekko zamglony, zdawał się rejestrować każdy, najdrobniejszy ruch, każdą zmianę, w jej oczach, głębokich i pełnych zadumy, odbijały się echa minionych lat, cichych wspomnień, które, niczym ulotne cienie, przemykały przez jej myśli, pozostawiając delikatny ślad tęsknoty, subtelny uśmiech, czasem także odrobinę melancholii, a jej dłonie, spoczywające na parapecie, zdradzały historię ciężkiej pracy, opowiadając o życiu pełnym prostoty, godności, wytrwałości, które, mimo wszystko, niosło ze sobą piękno, ulotne, lecz prawdziwe.