Dutkiewicz Andrzej

Andrzej Dutkiewicz, mężczyzna o melancholijnych oczach, często spoglądał w dal, jakby szukał tam odpowiedzi na dawne pytania, na te, które odcisnęły piętno na jego młodości, ucząc go pokory, rozsądku, także cierpliwości, gdy los bywał dla niego surowy, pełen niespodziewanych wyzwań, drobnych pomyłek, które wymagały zadośćuczynienia, ale teraz, po latach, jego postać emanowała spokojem, pewną łagodnością, którą zyskał dzięki trudnym lekcjom, stając się cichym obserwatorem świata, rzadko zabierającym głos, lecz zawsze ważącym każde słowo, każdą decyzję, pamiętając o konsekwencjach.

A****** D********** m******** o m************** o****** c***** s******** w d*** j**** s***** t** o********* n* d**** p******* n* t** k**** o******** p***** n* j*** m******** u**** g* p****** r******** t**** c************ g** l** b**** d** n**** s****** p**** n*************** w****** d******* p******...