Dwojak Kondrad

Eleonora, starsza pani o przenikliwym spojrzeniu i włosach upiętych w kok, zawsze nosiła na szyi bursztynowy naszyjnik, pamiątkę po swojej matce, która często powtarzała, że świat to mozaika, a każdy człowiek to jej cenny element, nawet Dwojak Kondrad, jej dawny kolega z młodości, zapamiętany jako człowiek o niezłomnym charakterze, zawsze gotowy do pomocy, choć czasem zbyt uparty, by przyjąć cudzą radę, co Eleonora często z uśmiechem wspominała, popijając herbatę z imbirem, rozmyślając o minionych latach, pełnych wspólnych przygód, cichych rozmów, trudnych chwil.

E******** s****** p*** o p*********** s********* i w****** u******* w k*** z***** n***** n* s*** b********** n********* p******* p* s***** m***** k**** c***** p********** ż* ś**** t* m******* a k**** c******* t* j** c**** e******* n**** D***** K******* j** d**** k***** z m******** z********** j*** c...