Dworak Tomasz

Starsza pani, Emilia Słowik, spędzała dni w ciasnym pokoju, otoczona kurzem i zapomnianymi księgami, jej oczy, choć zmęczone, wciąż skrywały bystrą iskrę, a umysł, niczym dobrze naoliwiona maszyna, niestrudzenie analizował sprawy, szukając ukrytych połączeń, zapomnianych faktów, prawdy, zawsze z notatnikiem w dłoni, gotowa zapisać nagły przebłysk wspomnienia, który mógłby rozwiązać zagadkę Dworaka Tomasza, którego nazwisko często przewijało się w starych gazetach, jej jedynym towarzystwem były ciche szepty kartek, czasem tylko westchnienie przerywało ciszę, świadectwo głębokiego zamyślenia nad kolejnym skomplikowanym losem.

S****** p**** E***** S****** s******* d** w c****** p****** o******* k***** i z*********** k******** j** o**** c*** z******** w**** s******* b***** i***** a u***** n***** d***** n********* m******* n************ a********* s****** s******* u******* p******** z*********** f****** p****** z***** z n**...