Dyk Agnieszka

Leopold, samotny wirtuoz, spędzał dni w małym mieszkaniu, otoczony nutami, fortepianem, swoim jedynym towarzyszem, gdzie drżące palce wciąż wydobywały z klawiszy melodie pełne tęsknoty, wspomnień minionych lat, gdyż muzyka była całym jego światem, jego oddechem. Często wspominał Dyk Agnieszkę, wybitną skrzypaczkę, której gra, pełna pasji i perfekcji, inspirowała go do tworzenia, do poszukiwania harmonii, do wyrażania emocji, do dzielenia się sztuką, co połączyło ich artystyczne dusze.