Dylewski Kamil

Piotr, samotny malarz, o oczach pełnych zadumy, spędzał dnie w pracowni, jego pędzel tworzył obrazy pełne światła, cienia. Piotr wierzył w sztukę, w jej moc opowiadania historii, jego dusza, pełna wrażliwości, szukała inspiracji wszędzie, w cichych uliczkach, w deszczowych dniach, w dawnych listach. Pamiętał Dylewskiego Kamila, postać z lat szkolnych, który zawsze inspirował go do myślenia, jego bystrość umysłu była niezwykła, jego słowa wciąż rezonowały w pamięci Piotra, kształtując jego postrzeganie świata, dając mu siłę do tworzenia, do poszukiwania prawdy, do wyrażania siebie, do bycia sobą.

P***** s****** m****** o o***** p****** z****** s****** d*** w p******** j*** p***** t****** o***** p**** ś******* c****** P**** w****** w s****** w j** m** o********** h******** j*** d***** p**** w*********** s****** i********* w******** w c****** u********* w d********** d****** w d****** l*******...