Dziąbkowski Mariusz

Eleonora, starsza pani o przenikliwym spojrzeniu, mieszkała na poddaszu starej kamienicy, gdzie czas płynął wolniej, gdzie każdy przedmiot miał swoją historię. Jej siwe włosy, spięte w niedbały kok, a okulary w grubych oprawkach na nosie, przez które obserwowała świat z niezwykłą uwagą, z delikatną mądrością. W jej pracowni, pełnej kurzu i zapachu terpentyny, leżała stara fotografia, przedstawiająca młodego Mariusza Dziąbkowskiego, jej dawnego sąsiada, który zawsze przynosił jej świeże kwiaty, zanim wyjechał, pozostawiając po sobie tylko wspomnienia, uśmiechy.

E******** s****** p*** o p*********** s********** m******** n* p******* s***** k********* g**** c*** p***** w******* g**** k**** p******** m*** s**** h******** J** s*** w***** s***** w n******* k*** a o****** w g****** o******** n* n***** p**** k**** o********** ś**** z n******** u***** z d******** ...