Dziubiński Daniel

Dziubiński Daniel, postać o oczach koloru starego mosiądzu, często siadywał na ławce w parku, obserwując zmieniające się pory roku, jego dłonie, naznaczone ciężką pracą, zawsze trzymały oprawioną w skórę książkę, choć rzadko ją otwierał. Jego zamyślone spojrzenie zdawało się błądzić po odległych wspomnieniach, pośród szumu liści. W jego siwych włosach, spoczywała opowieść o dawnych burzach i cichych portach. Gdzieś w głębi duszy, Daniel pielęgnował marzenie o podróży, o której nigdy nikomu nie opowiedział. Jego obecność, choć dyskretna, nadawała miejscu specyficzną aurę, pełną niewypowiedzianych historii.

D********* D****** p***** o o***** k***** s****** m******** c***** s******* n* ł**** w p***** o********* z********** s** p*** r**** j*** d****** n********* c***** p***** z***** t******* o******** w s**** k******* c*** r***** j* o******** J*** z******** s********* z****** s** b****** p* o******** w**...