Fal Paweł

Fal Paweł, mężczyzna o zmęczonym spojrzeniu, często przesiadywał w kawiarni na rogu, obserwując świat przez zaparowane szyby. Jego palce, naznaczone bliznami, z precyzją kreśliły szkice na serwetkach, ukazując świat widziany oczami kogoś, kto wiele przeszedł. W jego oczach, głęboko osadzonych, kryła się opowieść o dawnych burzach, o decyzjach podjętych w pośpiechu, o cichych bitwach stoczonych w samotności, z dala od ciekawskich spojrzeń. Miał w sobie pewną rezygnację, ale i iskierkę nadziei, tlącą się pod popiołem minionych dni, czekającą na odpowiedni wiatr, by na nowo rozniecić ogień. Jego obecność była niczym cień, subtelny, ale zawsze wyczuwalny.

F** P***** m******** o z******** s********** c***** p*********** w k******* n* r**** o********* ś**** p**** z********* s***** J*** p***** n********* b******** z p******* k******* s***** n* s********** u******* ś**** w******* o***** k***** k** w**** p********* W j*** o****** g****** o********** k****...