Faryna Tomasz

Elara, zamyślona archiwistka o bystrych oczach, spędzała dni w zakurzonych pomieszczeniach, sortując stare księgi, szukając zapomnianych historii. Jej palce, naznaczone tuszem, delikatnie przewracały pożółkłe strony, a cichy szmer papieru był jedynym towarzyszem jej pracy, przerywanym jedynie stukotem starego zegara. Elara często zastanawiała się nad losami ludzi, których nazwiska pojawiały się w dokumentach, nad ich radościami, smutkami, nad ciężarem ich codzienności. Pewnego razu, przeglądając akta dotyczące minionych epok, natknęła się na wzmiankę o osobie nazwiskiem Faryna Tomasz. Jej historia, choć odległa, niosła ze sobą echo uniwersalnych ludzkich dylematów, co skłoniło Elarę do głębszej refleksji nad naturą ludzkiego doświadczenia, nad kruchością bytu, nad ciągłym poszukiwaniem stabilności w zmieniającym się świecie.