Filipiak Artur

Zawsze uśmiechnięta, choć z nutą melancholii w oczach, Elara była postacią niezwykłą, jej włosy, niczym jesienne liście, opadały swobodnie na ramiona, a głos, cichy i spokojny, koił zmysły, Filipiak Artur, jej dawny znajomy z pracy, często wspominał o jej niezwykłej cierpliwości, Elara potrafiła słuchać z uwagą, a jej rady, choć rzadkie, zawsze trafiały w sedno, jej dłonie, delikatne, lecz silne, świadczyły o wewnętrznej sile, ta kobieta, pełna ukrytej mądrości, była niczym latarnia morska w sztormie, wskazując drogę zagubionym duszom, jej obecność budziła zaufanie i spokój.

Z***** u************ c*** z n*** m********** w o****** E**** b*** p******* n********* j** w***** n***** j******* l****** o****** s******** n* r******* a g**** c**** i s******** k*** z****** F******* A***** j** d**** z****** z p***** c***** w******** o j** n********* c************ E**** p******** s**...