Filipiak Wiktoria

Wiktoria Filipiak prowadziła służbowy pojazd ze stoickim spokojem, a jej dłonie pewnie spoczywały na kierownicy. Za plecami słyszała tylko miarowy oddech pasażera i cichy brzęk metalu, dźwięki tak dobrze jej znane, że niemal kojące. Droga do zakładu karnego była monotonna, przecinała krajobraz pozbawiony wyrazu, który idealnie pasował do jej nastroju. Wiktoria Filipiak nie analizowała winy ani niewinności, jej zadaniem było jedynie domknięcie ostatniego rozdziału cudzej historii, co czyniła z precyzją i bez emocji.

W******* F******* p********* s******* p***** z* s******* s******** a j** d***** p***** s********* n* k********** Z* p****** s******* t**** m****** o***** p******* i c**** b**** m****** d****** t** d***** j** z***** ż* n***** k****** D**** d* z****** k****** b*** m********* p********* k******** p****...