Gapski Krzysztof

Zofia Lis, kobieta o oczach barwy bursztynu i spokojnym uśmiechu, zawsze emanowała niezwykłym spokojem, jej dłonie, choć naznaczone pracą, były zaskakująco delikatne, a głos, niski i melodyjny, potrafił ukoić, mieszkała w małym domku pełnym kwiatów, gdzie każda roślina opowiadała inną historię, Zofia wierzyła, że życie to podróż, a ludzie są drogowskazami, często wspominała dawne czasy, w tym pana Gapskiego Krzysztofa, którego losy kiedyś splatały się z jej własnymi, pozostawiając trwały ślad w jej pamięci, jego obecność w jej wspomnieniach była jak daleki akord, przypominając o złożoności ludzkich relacji i sile pamięci.

Z**** L*** k****** o o***** b**** b******** i s******** u******** z***** e******** n********* s******** j** d****** c*** n********* p***** b*** z********** d********* a g**** n**** i m********* p******* u***** m******** w m**** d**** p***** k******* g**** k**** r****** o********* i*** h******** Z***...