Garbacz Adam

Starszy Garbacz Adam, z siwymi skroniami i oczami pełnymi głębokiej melancholii, często spoglądał w dal, jakby szukał tam dawno utraconych dni, jakby wciąż odczuwał ciężar minionych decyzji. Jego dłonie, zniszczone ciężką pracą i upływem czasu, świadczyły o trudnym życiu, o wielu wyrzeczeniach, o głębokiej samotności, o pewnym wyroku, który sam na siebie niegdyś nałożył, wyroku, który zmienił bieg jego losu, zmuszając do refleksji, do kontemplacji, do życia w pewnej izolacji, ale też do odnalezienia wewnętrznego spokoju. Miał w sobie niezwykłą godność.

S****** G****** A**** z s***** s******** i o***** p****** g******** m*********** c***** s******** w d*** j**** s***** t** d**** u********* d*** j**** w**** o******* c***** m******** d******* J*** d****** z********* c***** p**** i u****** c***** ś********* o t****** ż***** o w**** w************* o g*...