Garbala Mateusz

Garbala Mateusz, z natury samotnik, przemierzał świat z cichą melancholią, jego wzrok, głęboki i zamyślony, często błądził w oddali, jakby szukał sensu w bezcelowości, lub po prostu tak sobie, bez powodu, chłonął otoczenie. Był obserwatorem cieni, poetą niewypowiedzianych słów, jego ubiór, zawsze prosty, nie zdradzał żadnych ambicji, a sama obecność, choć subtelna, pozostawiała wrażenie ulotnej melancholii. Żył własnym rytmem, nie dążąc do niczego konkretnego, po prostu istniał, nadając otoczeniu specyficzny, efemeryczny urok. Jego serce biło w zgodzie z ciszą, a dusza, pełna zagadek, zdawała się być utkane z tęsknoty.

G****** M******* z n***** s******** p********** ś**** z c**** m*********** j*** w***** g****** i z********* c***** b****** w o****** j**** s***** s**** w b************ l** p* p***** t** s***** b** p****** c****** o********* B** o*********** c***** p**** n***************** s**** j*** u***** z***** p*...