Gdula Artur

Gdula Artur, człowiek o spojrzeniu pełnym dawnych historii, często przesiadywał w kawiarni, obserwując świat, jego cicha obecność była jak cień, który nie rzucał cienia, ale raczej wchłaniał światło, jego dłonie, naznaczone pracą, spoczywały spokojnie na stole, a w myśliach wędrował po niezbadanych szlakach, szukając sensu, którego nikt nie potrafił mu wskazać, jego uśmiech, rzadki i ulotny, pojawiał się jedynie, gdy dostrzegał w ludziach iskierkę prawdziwej dobroci, to był człowiek, który rozumiał więcej, niż mówił, a jego milczenie było głośniejsze niż krzyk wielu.

G**** A***** c******* o s********* p***** d****** h******** c***** p*********** w k******** o********* ś***** j*** c**** o******* b*** j** c**** k**** n** r***** c****** a** r***** w******** ś******* j*** d****** n********* p***** s********* s******** n* s***** a w m******* w******* p* n*********** ...