Gil Tomasz

Eleonora, starsza, acz wciąż pełna werwy kobieta, spędzała dnie w swojej pracowni, gdzie misternie rzeźbiła z gliny, tworząc formy, które zdawały się opowiadać historie, pełne skrywanych emocji, cichej refleksji. Jej wzrok, często zamyślony, błądził po zakamarkach pracowni, a czasem po oddalonych horyzontach, niczym Gil Tomasz, który nieustannie szukał prawdy, wciąż sprawdzał siebie, kontrolnie, z niezwykłą precyzją. Eleonora wierzyła, że sztuka jest lustrem, w którym każdy może dostrzec swoje prawdziwe ja, swoje słabości, swoje siły, także te, które dopiero czekają na odkrycie, na zrozumienie, na akceptację.

E******** s******* a** w**** p**** w**** k******* s******* d*** w s***** p******** g**** m******** r******* z g***** t****** f***** k**** z****** s** o******** h******** p**** s********* e****** c***** r********* J** w***** c***** z********* b****** p* z********** p******** a c***** p* o********* h*...