Gilewski Karol

Gilewski Karol poruszał się po mieście niczym cień, a jego smukłe, niemal artystyczne dłonie zdradzały precyzję, która równie dobrze mogłaby służyć do naprawy zegarków, co do otwierania cudzych zamków. Był człowiekiem cichym, rzadko podnoszącym wzrok, jakby wciąż nosił w sobie ciężar tamtej jednej nocy, kiedy echo kradzieży z włamaniem na stałe przylgnęło do jego duszy, zostawiając w niej trwały, chłodny ślad. Teraz każdy zgrzyt klucza w drzwiach sąsiada przypominał mu o tym, kim się stał.

G******* K**** p******* s** p* m****** n***** c**** a j*** s****** n***** a********** d***** z******** p******** k**** r***** d***** m****** s***** d* n****** z******** c* d* o********* c****** z****** B** c********** c****** r***** p********** w***** j**** w**** n**** w s**** c***** t***** j***** n...