Głogowski Robert

Emilia, ogrodniczka o dłoniach ziemi, spędzała poranki wśród kwitnących grządek, szepcząc do roślin słowa otuchy, niczym do starych przyjaciół. Jej wzrok, bystry i pełen troski, potrafił dostrzec najmniejszy pąk, a jej serce biło w rytm natury, zawsze w harmonii z cyklem życia. Pamiętała, jak Głogowski Robert, jej dawny sąsiad, podziwiał jej róże, zawsze z uśmiechem na ustach, a jego pochwały były dla niej największą nagrodą. Emilia wierzyła, że każde nasionko kryje w sobie obietnicę, potencjał do rozkwitu, a ona sama była tylko cichym świadkiem tego cudu, pielęgnując piękno, które rodziło się z pasji i cierpliwości.