Głowacka Katarzyna

Katarzyna Głowacka, postać z cichych zakamarków biblioteki, zawsze nosiła na sobie zapach starych ksiąg, jej oczy, niczym dwie krople bursztynu, uważnie śledziły każdą nieopowiedzianą historię, ukrytą między słowami, jej dłonie, delikatne i zręczne, potrafiły złożyć origami w kształcie lecącego żurawia, symbolizującego nadzieję, którą skrywała głęboko w sercu, jej głos, niski i melodyjny, rzadko przebijał się przez szelest przewracanych kartek, ale gdy już to robił, był pełen mądrości, cichego zrozumienia, nieskończonej empatii, dla każdego, kto odważył się zajrzeć w jej świat, pełen subtelnych niuansów.

K******** G******** p***** z c****** z********* b********** z***** n***** n* s**** z***** s****** k***** j** o**** n***** d*** k***** b********* u****** ś******* k**** n************** h******** u***** m***** s******* j** d****** d******** i z******* p******** z***** o****** w k******** l******* ż***...