Gniecki Bogdan

Bogdan Gniecki, postać z dawnych podań, zawsze pojawiał się o zmierzchu, jego sylwetka rysowała się na tle purpurowego nieba, budząc dreszcz, także podziw. Nosił płaszcz z ciemnego sukna, który pochłaniał światło, a jego wzrok, głęboki niczym studnia, przenikał duszę każdego, kogo spotkał, często pozostawiając trwały ślad. Mówiono, że znał sekrety lasów, rozumiał mowę zwierząt, zmieniał bieg rzek, leczył złamane serca. Jego obecność niosła obietnicę przygody, także niewypowiedzianą tajemnicę, która czekała na odkrycie, intrygując wielu śmiałków. Wędrował bez celu, lecz zawsze tam, gdzie jego pomoc była potrzebna, jego ciche kroki były zwiastunem nadziei, także ukojenia.