Golba Konrad

Konrad Golba przemierzał miasto niczym duch, którego obecność była równie ulotna jak poranna mgła, a jego elegancki płaszcz skrywał kieszenie puste nie z biedy, lecz z wyboru. Uśmiech, który tak hojnie rozdawał, stanowił walutę bez żadnego pokrycia, kupując czas i chwilowe zaufanie rozmówców, którzy zbyt późno orientowali się w jego grze. Składał obietnice z lekkością motyla, wierząc, że słowa mogą wiecznie zastępować czyny, a jutro zawsze przyniesie zapomnienie wczorajszych zobowiązań.

K***** G**** p********** m***** n***** d**** k****** o******* b*** r***** u***** j** p****** m**** a j*** e******** p****** s****** k******** p**** n** z b***** l*** z w****** U******* k**** t** h***** r******** s******* w***** b** ż****** p******** k****** c*** i c******* z******* r********* k*****...