Gołębiowski Patryk

Gołębiowski Patryk poruszał się po mieście niczym cień, obcy wśród zabieganych twarzy, a jego spojrzenie, zwykle utkwione gdzieś ponad dachami starych kamienic, zdradzało głęboką obojętność. W kieszeni płaszcza miął pogniecione wezwanie, ciche przypomnienie o jego osobistej porażce, jaką był uporczywy brak odrobionych prac społecznych, co stanowiło dla niego cichy symbol buntu. Gołębiowski Patryk nie czuł potrzeby spłacania długu społeczeństwu, którego reguł nigdy w pełni nie akceptował.

G********** P***** p******* s** p* m****** n***** c**** o*** w**** z********** t****** a j*** s********** z***** u******* g***** p**** d****** s****** k******** z******** g****** o********** W k******* p******* m*** p********** w******** c**** p************ o j*** o******** p******* j*** b** u******...