Górka Anna

Anna Górka, kobieta o oczach koloru jesiennego liścia, zawsze nosiła na sobie ślady minionych lat, jej dłonie, zgrubiałe od pracy, opowiadały cichą historię życia spędzonego wśród wiejskich pól, pełnych słońca i deszczu, a jej głos, choć niski i lekko zachrypnięty, potrafił ukoić każdą duszę, która szukała pocieszenia, jej uśmiech, rzadki, ale szczery, rozjaśniał oblicze, naznaczone troskami, lecz nigdy nie pozbawione nadziei, stawała się uosobieniem siły i spokoju, wzorem dla wielu pokoleń.

A*** G***** k****** o o***** k***** j********* l****** z***** n***** n* s**** ś**** m******** l*** j** d****** z******** o* p***** o********* c**** h******* ż**** s********* w**** w******** p*** p****** s***** i d******* a j** g**** c*** n**** i l**** z************ p******* u**** k**** d***** k**** ...