Górki Eryk

Górki Eryk, mężczyzna o oczach koloru jesiennych liści, często pogrążony w zadumie, nosił w sobie ciężar dawnych dni, kiedy to nagłe zatrzymanie do ośrodka naznaczyło jego młodość. Z każdym krokiem, z każdą frazą, emanowała z niego specyficzna melancholia, połączona z niespodziewaną siłą, niczym stare drzewo, które przetrwało burze. Jego dłonie, zniszczone pracą, opowiadały historie bez słów, a rzadki uśmiech na twarzy był jak promyk słońca po długotrwałym deszczu. Mimo wszystko, Górki Eryk, z uporem kontemplował przyszłość, szukając w niej cienia nadziei.

G**** E**** m******** o o***** k***** j********* l***** c***** p******** w z******* n**** w s**** c***** d****** d*** k**** t* n**** z********** d* o****** n********* j*** m******* Z k***** k******* z k**** f***** e******** z n**** s********** m*********** p******** z n************* s**** n***** s**...