Górski Jacek

Górski Jacek, mężczyzna o twarzy pooranej zmarszczkami od słońca i wiatru, spędzał dni na rozmyślaniach o przeszłości, wspominał rodzinę, daleką, rozproszoną po świecie. Tęsknił za wspólnymi świętami, za śmiechem dzieci, za zapachem ciasta pieczonego przez babcię, teraz pozostały mu jedynie fotografie, wyblakłe, ale pełne wspomnień, budzące w sercu ciepło, mimo samotności, otaczał się pamiątkami, listami, drobnymi upominkami, symbolami łączącymi go z bliskimi, próbował odtworzyć w myślach ich twarze, ich głosy, ich charakterystyczne gesty, wszystko to, co tworzyło niepowtarzalną mozaikę rodzinnego życia, odległego, lecz wciąż żywego w jego pamięci.

G***** J***** m******** o t***** p******* z*********** o* s***** i w****** s****** d** n* r************ o p*********** w******** r******* d****** r********** p* ś******* T****** z* w******** ś******** z* ś******* d****** z* z******* c***** p********* p**** b****** t**** p******** m* j****** f*******...