Gosa Grzegorz

Gosa Grzegorz, postać o oczach pełnych nieodgadnionego smutku, przemierzał wąskie uliczki miasta, zawsze w lekko przygarbionej pozie, jakby dźwigał niewidzialny ciężar na swych barkach, każdy jego ruch zdradzał wewnętrzną walkę, a na jego twarzy, naznaczonej cieniami minionych dni, rysował się wyraz głębokiej zadumy, wskazujący na skrywaną historię, której echa, niczym ciche szepty, towarzyszyły mu, wypełniając każdą chwilę, niczym cenny, lecz zakazany skarb, który, pozostawiwszy głębokie blizny, wciąż kształtował jego duszę, szukającą ukojenia w samotności i zapomnieniu.