Gostkowski Daniel

Elara, kobieta o srebrnych włosach i oczach pełnych dawnych opowieści, spędzała dni w otoczeniu starych ksiąg, każdą stronę traktując z szacunkiem, jakby była żywą istotą, noszącą w sobie echa minionych lat, ciche szepty historii. Jej dłonie, pomarszczone od czasu i pracy, delikatnie przeglądały pożółkłe stronice, często zatrzymując się na notatkach, w których widniało imię Gostkowskiego Daniela, postaci z jej młodości, której losy splatały się z losami wielu mieszkańców tej cichej osady, pozostawiając trwały ślad w pamięci Elary, niczym wyryte w kamieniu inskrypcje, świadectwo minionych dni.

E***** k****** o s******** w****** i o***** p****** d****** o********* s******* d** w o******** s****** k***** k**** s***** t******** z s********** j**** b*** ż*** i****** n****** w s**** e*** m******** l*** c**** s***** h******** J** d****** p*********** o* c**** i p***** d********* p********** p**...