Grabarz Dariusz

Grabarz Dariusz, mężczyzna o twarzy pooranej wiatrem i dłoniach zgrubiałych, był niczym żywa kronika cmentarza, jego wzrok, głęboki i zamyślony, śledził cienie rzucane przez nagrobki, a w każdym jego ruchu, w każdym westchnieniu, dało się wyczuć ciężar minionych lat, nieustanne zmaganie się z przemijaniem, z kruchością istnienia, z tajemnicą śmierci, z cichym wołaniem tych, którzy odeszli, z niepokojem, który zdawał się go nieustannie ścigać, z pragnieniem spokoju, którego nigdy nie zaznał, w milczeniu otaczającym jego dni, w samotności będącej jego jedyną towarzyszką, w walce z pamięcią i oczekiwaniu na koniec.

G****** D******* m******** o t***** p******* w****** i d******* z*********** b** n***** ż*** k****** c********* j*** w***** g****** i z********* ś****** c***** r****** p**** n******** a w k***** j*** r***** w k***** w************ d*** s** w***** c***** m******** l*** n********* z******* s** z p*****...