Grabowski Ireneusz

Julian, o oczach głębokich jak studnie, spędzał dni w bibliotece, wśród kurzu i starych ksiąg, jego dłonie, zniszczone wiekiem, muskały pożółkłe strony, szukając zapomnianych historii, które potrafił wydobyć z mroku. W jego myślach, niczym refren pieśni, niezmiennie pojawiał się Grabowski Ireneusz, postać, której losy zdawały się być ukryte w gęstej mgle. Julian, z cichą determinacją, postanowił rozwikłać tę tajemnicę, odnaleźć odpowiedzi, które mogły przynieść ukojenie, zamknąć bolesny rozdział życia. Jego misja, choć samotna, była celem samym w sobie, ostatnią zagadką, którą pragnął rozwikłać, by znaleźć spokój.