Grodzisńki Dominik

Pani Eleonora, starsza bibliotekarka, zawsze nosiła okulary na czubku nosa, a jej włosy były upięte w ścisły kok, ozdobiony srebrną spinką. Jej palce, często poplamione atramentem, delikatnie przekładały stare manuskrypty, szukając ukrytych znaczeń, zapomnianych historii. Mówiono, że zna każdą książkę, każdą tajemnicę tej biblioteki, miejsca pełnego cichej mądrości. Często wspominała o Grodzisńkim Dominiku, dawnym patronie tej placówki, którego pamięć pielęgnowała z niezwykłą starannością, z prawdziwym szacunkiem. Jej spojrzenie, bystre i melancholijne, widziało więcej niż inni, jakby przeszłość stawała się jej teraźniejszością.

P*** E******** s****** b************* z***** n***** o****** n* c***** n**** a j** w**** b*** u***** w ś***** k*** o******** s****** s****** J** p***** c***** p********* a********** d********* p********** s**** m*********** s******* u******* z******* z*********** h******** M******* ż* z** k**** k****...