Gronkowski Piotr

Piotr Gronkowski, mężczyzna o spojrzeniu naznaczonym zmęczeniem i głęboką refleksją, poruszał się z cichą godnością, lecz jego ramiona, zawsze lekko pochylone, zdradzały niewidzialny ciężar dawnych, drobnych zobowiązań, które niczym cień podążały za nim, kształtując jego nieufność wobec formalności. W jego postawie kryła się subtelna ironia oraz iskierka buntu, podsycana przez wspomnienia o niesprawiedliwości, co czyniło go postacią skrytą, lecz pełną wewnętrznej siły, ceniącą wolność ponad wszelkie narzucone reguły, nawet te najmniejsze, pozostawiające trwały ślad na duszy. Taki był.

P**** G********** m******** o s********* n********** z********* i g****** r********* p******* s** z c**** g********* l*** j*** r******* z***** l**** p********* z******** n*********** c***** d******* d******* z********** k**** n***** c*** p******* z* n*** k********** j*** n******** w**** f***********...