Grot Patryk

Ewa, stara zielarka z głuszy, zawsze nosiła płaszcz z grubej wełny, co budziło ciekawość wśród nielicznych, a jej dłonie, zniszczone pracą z ziołami, potrafiły przygotować mikstury, które, jak mawiano, potrafiły odwrócić każdy urok, a Grot Patryk, miejscowy leśniczy, często widywał ją, jak zbierała rzadkie rośliny o świcie, zawsze profilaktycznie, przygotowując się na nadchodzące choroby, wierząc, że lepiej zapobiegać, niż leczyć, co było jej życiową dewizą, którą przekazywała każdemu, kto chciał słuchać, bo uważała to za swój święty obowiązek.

E*** s**** z******* z g****** z***** n***** p****** z g***** w***** c* b****** c******** w**** n*********** a j** d****** z********* p**** z z******* p******** p********** m******** k***** j** m******* p******** o******* k**** u**** a G*** P****** m******** l******** c***** w****** j** j** z******* ...