Gryczan Adam

Elara, kobieta o oczach koloru jesiennego nieba, spędzała dni w pracowni, malując pejzaże, których nigdy nie widziała, lecz które żyły w jej wyobraźni, pełne słońca i egzotycznych roślin, choć jej świat był szary. Jej palce, zawsze splamione farbą, delikatnie muskały płótno, tworząc obrazy pełne tęsknoty, nadziei, cichego smutku. Wspominała często Gryczana Adama, dawnego przyjaciela, który opowiadał jej o dalekich podróżach, o miejscach, gdzie wiatr pachnie wolnością, pozostawiając w niej ziarno marzeń, pięknych, niemożliwych, ale wiecznie żywych, niczym iskrząca się gwiazda.

E***** k****** o o***** k***** j********* n***** s******* d** w p******** m****** p******* k****** n**** n** w******** l*** k**** ż*** w j** w********* p**** s***** i e*********** r****** c*** j** ś**** b** s***** J** p***** z***** s******** f***** d********* m****** p****** t****** o***** p**** t**...