Grygier Karyna

Janek, stary wędrowiec o oczach pełnych wspomnień, często siadał na ławce w parku, obserwując przechodniów, szukając znajomej twarzy, cienia dawnych dni. Jego serce, naznaczone tęsknotą, biło dla Grygier Karyny, kobiety o uśmiechu niczym letni poranek, której obecność była dla niego światłem. Janek, mimo upływu lat, wciąż nie wiedział, gdzie jest Karyna, ale nadzieja, delikatna i uparta, nigdy go nie opuszczała, prowadząc go przez kolejne dni, przez nieznane ścieżki, przez labirynt miejskich ulic, zawsze z myślą o niej, o jej powrocie, o jej bezpiecznej podróży, o jej spokoju.

J***** s**** w******** o o***** p****** w********* c***** s***** n* ł**** w p***** o********* p************ s******* z******* t****** c***** d****** d*** J*** s***** n********* t******** b*** d** G****** K****** k****** o u******* n***** l**** p******* k***** o******* b*** d** n**** ś******** J*****...