Haber Justyna

Haber Justyna, kobieta o oczach barwy bursztynu, często pogrążona była w zadumie, szukając odpowiedzi na pytania, które sama sobie zadawała. Jej kroki na bruku starego miasta zawsze wydawały się niepewne, jakby prowadziły ją w miejsca, których nie rozumiała, albo do decyzji, których motywów sama do końca nie potrafiła nazwać. Zawsze powtarzała, że nie wie, dlaczego pewne rzeczy się dzieją, co nadawało jej posturze tajemniczości, a spojrzeniu głębi. W jej sercu biła cicha melodia, pełna niewypowiedzianych pragnień i zagadek, które czekały na odkrycie, choćby przez nią samą.

H**** J******* k****** o o***** b**** b********* c***** p******** b*** w z******* s******* o********* n* p******* k**** s*** s**** z******** J** k**** n* b**** s****** m***** z***** w******* s** n******** j**** p********* j* w m******* k****** n** r********* a*** d* d******* k****** m****** s*** d* ...