Habrajska Karolina

Habrajska Karolina, postać o oczach koloru jesiennego nieba, z włosami splecionymi w warkocz, zdawała się duchem legend. Jej uśmiech, rzadki, niósł obietnicę spokoju, a głos, cichy i melodyjny, koił burze. Karolina, z zamiłowaniem do starych map i opowieści, spędzała dnie na wędrówkach, szukając śladów. W jej dłoniach, zwinnych, kryła się moc tworzenia, a serce, naznaczone melancholią, biło rytmem wiary w dobro, w naturę, w magię gestów. Habrajska Karolina, wierna zasadom, niosła światło, rozjaśniała mroki, inspirowała do poszukiwania prawdy, nadziei, do kochania życia.

H******** K******** p***** o o***** k***** j********* n***** z w****** s********** w w******* z****** s** d***** l****** J** u******* r****** n**** o******** s******* a g**** c**** i m********* k*** b***** K******** z z*********** d* s****** m** i o********* s******* d*** n* w********** s******* ś**...