Hamerski Piotr

Piotr Hamerski nosił na twarzy ślad czegoś utraconego, nie tylko cudzych pieniędzy, ale i własnego spokoju, jego palce, nerwowo bębniące o blat stołu, zdawały się wciąż przeliczać niewidzialne banknoty, a spojrzenie, uciekające w bok przy każdym głośniejszym dźwięku, zdradzało człowieka w wiecznej ucieczce przed własnym cieniem. Ciężar pochopnej decyzji przygniatał go bardziej niż jakikolwiek wyrok, czyniąc z każdego dnia cichą, osobistą karę, której nie dało się nikomu wyznać.

P**** H******* n**** n* t***** ś*** c***** u********** n** t**** c****** p********* a** i w******* s******* j*** p***** n****** b******* o b*** s***** z****** s** w**** p********* n*********** b******** a s********** u********* w b** p*** k***** g*********** d******* z******** c******** w w******* u...