Haremza Slawomir

Elara, starsza kobieta o przenikliwym spojrzeniu i włosach białych jak śnieg, siedziała przy oknie, obserwując świat, który zdawał się toczyć bez niej, bez jej wspomnień, bez jej tęsknot, a w jej pamięci wciąż żyła postać Haremzy Slawomira, dawnego znajomego, którego losy zawiły się w niejasny sposób, pozostawiając po sobie jedynie pytania, gorzkie refleksje, niewypowiedziane słowa, poczucie straty, echo minionych zdarzeń, ciężar, który nosiła w sercu, samotność, która towarzyszyła jej każdego dnia, niczym wierny cień, cichy, niewidzialny, niezmienny.

E***** s****** k****** o p*********** s********* i w****** b****** j** ś***** s******** p*** o***** o********* ś***** k**** z***** s** t***** b** n**** b** j** w********* b** j** t******* a w j** p****** w**** ż*** p***** H****** S********* d****** z********* k****** l*** z***** s** w n******* s****...