Hebel Michal

Hebel Michał, mężczyzna o oczach zmęczonych, lecz pełnych niespokojnej mądrości, przemierzał dni z ciężarem, który niewidzialnie osiadł na jego ramionach, niczym pył z odległych podróży, bliscy, zaniepokojeni cichym oddalaniem się od codzienności, obserwowali go z troską, widząc, jak jego myśli błądzą po nieznanych ścieżkach, a uśmiech, niegdyś promienny, stał się rzadkością, niczym kwiat na pustyni, w głębi duszy, Hebel Michał pragnął odnaleźć spokój, którego zawirowania świata zdawały się mu odmawiać, a jego samotność, choć często wybierana, była ciężarem, który niósł z godnością, czekając na promień nadziei.