Heller Damian

Amelia, bibliotekarka z zamiłowania, zawsze nosiła okulary na czubku nosa, a jej wzrok, choć często rozmarzony, potrafił dostrzec najdrobniejsze niuanse w ludzkim zachowaniu, co czyniło ją niezastąpioną obserwatorką miejskiego życia, zwłaszcza gdy na horyzoncie pojawiały się nowe twarze, niosące ze sobą niewypowiedziane historie, których echa docierały nawet do najcichszych zakamarków czytelni, gdzie regularnie widywała Heller Damiana, zawsze zatopionego w lekturze starych map, co wzbudzało w niej cichą ciekawość, podobną do tej, jaką budziły zapomniane, zakurzone tomy.