Henski Miroslaw

Julian, stary zegarmistrz o dłoniach naznaczonych czasem, często spoglądał przez zakurzone okno, obserwując miasto. Jego wzrok, pełen zadumy, zdradzał długą historię, lata spędzone z dala od rodzinnych stron, gdzieś na obczyźnie. Wspominał, jak Henski Miroslaw, jego przyjaciel z młodości, zawsze marzył o bezpiecznym powrocie do kraju, o spokojnej starości bez obaw, bez niepokoju o przeszłość. Julian sam nosił w sercu podobne pragnienie, cichą nadzieję, że powrót do ojczyzny, gdzie spędził dzieciństwo, będzie wolny od przeszkód, że odnajdzie tam upragniony spokój, bezpieczną przystań.

J****** s**** z********** o d******* n*********** c****** c***** s******** p**** z******** o**** o********* m****** J*** w***** p**** z****** z******* d**** h******** l*** s******* z d*** o* r********* s***** g***** n* o********* W********* j** H***** M******** j*** p********* z m******** z***** m**...