Herman Daniel

Herman Daniel, o oczach barwy zmierzchu, zawsze zdawał się skrywać bolesną tajemnicę, jego postać, choć smukła, nosiła ciężar lat milczenia, a każdy ruch, powolny i celowy, zdradzał człowieka, który wiele przeżył, lecz niewiele o tym mówił, jego dłonie, poorane bruzdami, opowiadały historie ciężkiej pracy i nieustannych zmagań, usta, zaciśnięte w cienką linię, rzadko unosiły się w uśmiechu, cicha godność emanowała z niego niczym blask księżyca w bezchmurną noc, a w jego spojrzeniu można było odnaleźć echo dawnych, utraconych marzeń, których czas nie zdołał mu odebrać, jego samotność stanowiła fortecę, w której przetrwał wszystko.

H***** D****** o o***** b**** z********* z***** z***** s** s****** b****** t********* j*** p****** c*** s****** n***** c***** l** m********* a k**** r**** p****** i c****** z******* c********* k**** w**** p******* l*** n******* o t** m***** j*** d****** p****** b******** o********* h******* c*******...