Hutko Karolina

Pan Ignacy, stary introligator, posiadał dłonie naznaczone latami pracy, jego palce, zgrubiałe i poszarpane, delikatnie muskały stare grzbiety ksiąg, odnajdując w nich echo minionych epok, a jego oczy, choć zmęczone, lśniły bystrym blaskiem, gdy opowiadał o zapomnianych historiach, często wspominał o młodej, zdolnej uczennicy, Karolinie Hutko, która niegdyś odwiedzała jego pracownię, zafascynowana magią papieru i atramentu, on sam, ubrany zawsze w poplamiony fartuch, stanowił żywą kronikę dawnych czasów, pełen cierpliwości i spokojnej mądrości, w jego małym warsztacie, pachnącym klejem i kurzem, czas płynął wolniej, pozwalając na refleksję.

P** I****** s**** i************ p******* d***** n********* l***** p***** j*** p***** z******** i p********** d********* m****** s**** g******* k***** o********* w n*** e*** m******** e**** a j*** o**** c*** z******** l***** b****** b******** g** o******** o z*********** h********** c***** w******** ...