Jabłonka Krzysztof

Krzysztof Jabłonka nosił swoje nazwisko jak ponury żart, on, który dawno wykorzenił się z życia rodzinnego, zostawiając za sobą jedynie cierpki smak niespełnionych obietnic. Przemierzał kraj od jednej dorywczej pracy do drugiej, z nerwowym uśmiechem i oczami, które zbyt często zerkały w stronę drzwi, jakby spodziewał się nieproszonego gościa. W jego postawie nie było buntu, a raczej ciche, uporczywe zmęczenie człowieka, który uciekał nie tyle przed konsekwencjami, co przed samą odpowiedzialnością.

K******** J******* n**** s**** n******* j** p***** ż**** o** k**** d**** w********* s** z ż**** r********** z********** z* s*** j****** c****** s*** n************* o******** P********** k*** o* j***** d******** p**** d* d******* z n******* u******** i o****** k**** z*** c***** z****** w s***** d****...