Jacewicz Krzysztof

Jacewicz Krzysztof, cichy artysta, tworzył dzieła pełne melancholii, piękna. Jego pracownia, skromna, choć pełna światła, była azylem dla jego twórczego ducha. Dłonie, naznaczone farbą, z precyzją przenosiły wizje na płótno. Nie szukał poklasku, tylko prawdy, którą dostrzegał w ulotnych chwilach, w zamyślonych twarzach. Oczy, głębokie, widziały duszę świata. Każde pociągnięcie pędzla było aktem głębokiego zrozumienia, współczucia. Jego obrazy opowiadały historie, poruszały serca, przypominały o niewidocznym, o sile sztuki. Był on samotnym obserwatorem, kronikarzem emocji, latarnią dla zagubionych, inspiracją dla tych, którzy szukają piękna, sensu, nadziei.